Ebeveynler, çocukları savunma yalanlarına itecek sorular sormamalılar. Çocuklar, özellikle cevapların bilindiğinden kuşkulandıklarında, ebeveynleri tarafından sorguya çekilmekten hoşlanmazlar. Tuzak sorulardan ve kendilerini beceriksiz bir yalan ile can sıkıcı bir itiraf arasında seçim yapmaya zorlayan sorulardan nefret ederler.
Peki Çocuklar Neden Yalan Söyler ?
Çocuklar Neden Yalan Söyler ?
Gerçekleri söylediklerinde cezalandırılan çocuklar, kendini savunma yalanları söylerler.
Gerçekte yoksun oldukları şeyi, hayallerinde kendilerine vermek için de yalan söylerler. Olmak ya da yapmak istediklerini açığa vururlar. Ayırt edici bir kulak için, çocukların yalanları gizlemek istedikleri şeyi açığa çıkarabilir.
Bir yalana verilen olgun tepki, içeriğinin reddinden ya da yalan söyleyenin kınanmasından çok yalanın anlamının kavrandığını yansıtmalıdır. Yalandan elde edilen bilgi, çocuğun gerçeklik ile hüsnükuruntu arasında ayrım yapmasına yardımcı olmak için kullanılabilir.
Üç yaşındaki Jasmine, büyükannesinin ona Noel’de canlı bir fil armağan ettiğini söyledi. Jasmine’in büyükannesi, büyükbabaya torununun bir yalancı olduğunu kanıtlamaya çalışmaktansa, torununun arzusunu yansıttı. Büyükanne, “Keşke bir fil armağan edilse sana. Keşke bir filin olsaydı. Keşke kendi hayvanat bahçen olsaydı. Keşke bir orman dolusu hayvanın olsaydı.” Dedi.
Bunun dışında, bildiğimiz yalanlarda konuyu dolandırmadan soruşturmadan konuşmayı öneriyor.
Çocuğumuzun matematik testinden başarısız olduğu yönünde okul bizi bilgilendirdiyse. “Matematik testini geçtin mi? Emin misin? Demek yerine “Matematik öğretmenin testten zayıf aldığını söyledi. Endişeleniyoruz, acaba sana nasıl yardımcı olabiliriz? Demeliyiz.
Kısacası, çocuğu savunma yalanlarına itmemeliyiz, kasten yalan söyleme fırsatı yaratmamalıyız.
Günümüzde maalesef ki bir çok çocuk istirmara uğruyor ve konuyu ailelerine anlatamıyor. Bunun altında aileden görecekleri tepkiden korku yatıyor.
Doğru söylediği bir konuda ona inanamadığımızı hissettirmek veya yalan söylediğinde onu yalana iten nedeni aramak yerine onu suçlamak bize olan güven ve inancını yitirmesine sebep oluyor.
Haim Ginott “Anne baba ve çocuk arasında ” kitabındaki altını çizdiğim sayfalardan birisi.
Bu konuda da ebeveynlere önemli sorumluluklar düşüyor bence..Çocuklarımızla doğru iletişim içinde olmak,söz ve davranışlarımızla düzgün rol modeli olmaya çalışmak gibi…
Yaptıkları hatalarda anlayışlı olmak bizimle her zaman kolay iletişim kurmalarına sebep olur. Kim kendisini anlamayan birisi ile konuşmak ister ki? Dediğin gibi büyük iş bize düşüyor canım.
Çocukların ilk sözlü iletişime geçtiği andan/yaştan itibaren dikkat edilmesi gereken önemli bir konu. Yapılması gerekeni; her zaman işin, olayın, durumun başında yapmak, daha sonra yapmaya çalışmaktan kolaydır. Ancak hiçbir şey için geç de değildir elbette.
Maalesef pek çoğumuz bu bilinçle yetiştirilmedik. Şimdi ebeveyn olmayı kitaplardan öğrenmeye çalışıyoruz bu nedenle. İyi ki bilenler yazmışlar, bilgilerini paylaşmışlar. Bugün pek çok bilinçli olmak isteyen annenin okuduğunu görüyorum. Bizler bu bilinçle yetiştirirsek gelecekte çocuklarımız için daha kolay daha eğlenceli olacak ebeveynlik. Söylediğiniz gibi en güzeli en baştan yapılması ama zararın neresinden dönsek kardır. Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Farklı bakış açıları kendimizi daha da iyileştirmemiz için çok faydalı oluyor.